Ποιος σκότωσε την Ελένη Παπαδάκη

TIME-DOC
22 Ιανουαρίου 2019 20:15:00

Ήταν ίσως η πιο χαρισματική ηθοποιός της ελληνικής σκηνής στα χρόνια ανάμεσα στους δύο μεγάλους πολέμους. Ο Γρηγόρης Ξενόπουλος την είχε χαρακτηρίσει ''αδιαμφισβήτητη διάδοχο της Κοτοπούλη''. «Μόνο όποιος είδε την Ελένη να ''κρεάρει'' ένα ρόλο είναι σε θέση να μαρτυρήσει τι ακριβώς σημαίνει τούτο...» έγραφε η Ειρήνη Καλκάνη. Από τη στιγμή που ήταν να ζωντανέψει στη σκηνή μια ηρωίδα, ο έξω κόσμος έπαυε να υπάρχει γι' αυτήν. Η Ελένη έπαυε να είναι η ίδια, έπλαθε το βάδισμά της, την κίνηση των χεριών της, το λόγο στα χείλη της, τον πόνο στην έκφρασή της... Όσες φορές συναντιόμουν με την Ελένη, έμενα με την εντύπωση ότι είχα πράγματι ανταμωθεί μ' ένα ιερό τέρας. Γόνος αστικής οικογένειας, εξαιρετικά καλλιεργημένη, με ανοιχτούς ορίζοντες και ανησυχίες, ελεύθερο πνεύμα, γοητευτική με μεγάλα εκφραστικά μάτια και αριστοκρατικό αέρα, η Ελένη Παπαδάκη είναι μια ξεχωριστή περίπτωση στην ιστορία του ελληνικού θεάτρου. Μεγαλύτερη σκιά από την προσφορά της, όμως, σε αυτό αφήνει το τραγικό τέλος της στα ταραγμένα Δεκεμβριανά... Μια ιστορία με ερωτήματα που παραμένουν μέχρι σήμερα... Γιατί οι φήμες στην Κατοχή ήθελαν τη μεγάλη ηθοποιό να διατηρεί δεσμό με τον δοτό πρωθυπουργό Ιωάννη Ράλλη, φήμες τις οποίες οι άνθρωποι που τη γνώριζαν απέδιδαν στη λασπολογία συναδέλφων που φθονούσαν την αξία της και τελικά οδήγησαν στην εκτέλεσή της...

 

Η Ελένη Παπαδάκη γεννήθηκε στις 4 Νοεμβρίου 1903 στην Αθήνα. Αποφοίτησε από τη Γερμανική Σχολή Αθηνών και ολοκλήρωσε σπουδές φιλολογίας, τις οποίες συμπλήρωσε με σπουδές στο Ελληνικό Ωδείο Αθηνών. Στο θέατρο πρωτοεμφανίστηκε, παρά την, αρχικά, αντίθετη γνώμη των γονιών της, σε ηλικία 17 ετών στη σκηνή του Θεάτρου Τέχνης, του Σπύρου Μελά, το 1925, στην παράσταση "Έξι πρόσωπα ζητούν συγγραφέα", του Λουίτζι Πιραντέλο. Ήταν μία αποκάλυψη. Ο Κ. Μπαστιάς, θεατρικός κριτικός, έγραψε τότε στη "Δημοκρατία": "Σήμερα η σκηνή απέκτησε μια μεγάλη ηθοποιό". Τον ίδιο χρόνο εμφανίστηκε ως Ηρωδιάς στη "Σαλώμη", του Όσκαρ Ουάιλντ, και ως Ρίλκε Έιντεν στο "Ο χρόνος είναι όνειρο", του Ανρί Ρενέ Λενορμάν. Το ταλέντο της αναγνωρίστηκε αμέσως και πολύ σύντομα βρέθηκε να πρωταγωνιστεί στο πλευρό των ιερών τεράτων του θεάτρου, όπως η Κοτοπούλη, ο Μινωτής και η Παξινού. Θα παίξει τη Μαργαρίτα Γκοτιέ στην «Κυρία με τας καμελίας», του Αλεξάνδρου Δουμά υιού, την Έλα Ρέντχαϊμ στον «Γιάννη Γαβριήλ Μπόρκμαν», του Ίψεν, τη Δυσδεμόνα, στον «Οθέλλο», τη Πόρσια, στον «Εμπορο της Βενετίας», του Σαίξπηρ, τη Κλυταιμνήστρα, στην «Ηλέκτρα», και την «Αντιγόνη», του Σοφοκλέους, τη βασίλισσα Ελισσάβετ, στον «Ντον Κάρλος» του Σίλερ, την «Ιφιγένεια εν Ταύροις» και την «Εκάβη», του Ευριπίδη.

 


Το 1932 την προσκαλεί το νεοσύστατο Εθνικό Θέατρο. Αμέσως βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα έντονο παρασκήνιο και συναδελφικές αντιζηλίες. Όλοι οι μεγάλοι ρόλοι που θα της ταίριαζαν ξαφνικά αρχίζουν να πηγαίνουν στην Κατίνα Παξινού. Μέχρι και η κριτική επιτροπή αντιδρά, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Για την ιδιόμορφη ψυχολογία της Παπαδάκη, που ζούσε και ανέπνεε για το θέατρο, το χτύπημα ήταν μεγάλο. Από την Αγγλία, που είχε πάει με την Κατίνα Παξινού και άλλους ηθοποιούς για να δώσουν κάποιες θεατρικές παραστάσεις, γράφει σε μια φίλη της: «Δε φαντάζεσαι πόσο καλλιεργημένο είναι το έδαφος από την Κατίνα για την Κατίνα... Η κατάστασις πάντοτε αηδής». «Τραβούσε το μοναχικό δρόμο των ξεχωριστών υπάρξεων, περιμένοντας οι άλλοι να την καταλάβουν, μην μπορώντας η ίδια να βγει από την τροχιά που την τοποθέτησε η μοίρα των εκλεκτών» γράφει στη βιογραφία τού «Ελένη Παπαδάκη - Μια φωτεινή θεατρική πορεία με απροσδόκητο τέλος» (εκδόσεις Καστανιώτη) ο Πολύβιος Μαρσάν. «Γι' αυτό αγαπήθηκε και εκτιμήθηκε από την καλλιτεχνική οικογένεια, που την περιστοίχιζε, αλλά και γι' αυτό ξύπνησε πολλές αντιπάθειες και μίση, ακόμα και σε ορισμένους που δεν καταλάβαιναν το ανθρώπινο και καλλιτεχνικό της ποιόν.

 


Στη διάρκεια της Κατοχής σε πολλές περιπτώσεις είχε σώσει ανθρώπους, ανεξαρτήτως φρονημάτων, από τους Γερμανούς, όπως τον γιο του ιδοκτήτη του ''Ελευθερουδάκης'' και τον γιατρό Γιώργο Μουστρούφα, κατοπινό στέλεχος του υπουργείου Υγείας υπό τον Πέτρο Κόκκαλη στην κυβέρνηση του βουνού, ύστερα από παράκληση της συγγραφέως Λιλίκας Νάκου. H πρόσβασή της στον Άγγελο Έβερτ, αρχηγό της αστυνομίας, και στον πρωθυπουργό την στοχοποιούσε. Το «Ελληνικόν Αίμα», αντιστασιακή εφημερίδα της Κατοχής, έγραφε στις 15 Οκτωβρίου 1943 για την «ψευδοκυβέρνηση των Αθηνών» και τον πρωθυπουργό Ράλλη: «Ο πρωθυπουργός, κερδοσκοπήσας στο χρηματιστήριο, εδώρησε στον γεροντικό του έρωτα μία ζώνη από πλατίνα αξίας εκατοντάδων εκατομμυρίων». Ο γεροντικός έρωτας ήταν βέβαια η Παπαδάκη την οποία το άρθρο χαρακτήριζε επίσης ομοφυλόφιλη. Η ίδια έλεγε ότι γοητευόταν και από άνδρες και από γυναίκες... Δεν παραδέχθηκε όμως ποτέ ερωτική σχέση με τον πρόεδρο της δοτής κυβέρνησης...

 

Αμέσως μετά την απελευθέρωση της Αθήνας από τους Γερμανούς το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο εξαπέλυσε «κυνήγι μαγισσών» κατά των καλλιτεχνών και των διανοούμενων που υποτίθεται ότι είχαν συνεργαστεί με τους Γερμανούς. Η διοίκηση του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών ελεγχόταν από το ΚΚΕ και προχώρησε σε διαγραφές ηθοποιών που δεν ήταν αρεστοί στο κόμμα χαρακτηρίζοντάς τους φασίστες και δωσιλόγους. Άγριες ημέρες. Όταν η Παπαδάκη κλήθηκε να απολογηθεί, δεν παρέστη, αλλά απέστειλε επιστολή με τον δικηγόρο της: «Λυπούμαι διότι δεν μου είναι επιτετραμμένον να παρουσιαστώ ενώπιον της Συνελεύσεως, λόγω του ανάρμοστου τρόπου καθ' ον είναι συντεταγμένη αύτη. Νομίζω ότι πάσα άμυνα επί τόσο αναρμόστως συντεταγμένου εγγράφου, πλήρους αορίστων και αβάσιμων στοιχείων και συκοφαντικής δυσφημίσεως, οικοδομήματος ασύστολων κατηγοριών βασιζομένων μόνο ''επί εντυπώσεων'', ως ρητώς αναφέρει το απόσπασμα των παρακτικών, μια τοιαύτη άμυνα, επαναλαμβάνω, θα απετέλει ύβριν εναντίον εμού της ιδίας, απρεπώς ήδη διά της ως άνω αποφάσεως καθυβρισθείσης. Κατά πόσον η όλη στάσις μου κατά το διάστημα της Κατοχής υπήρξεν ''αντεθνική, αντισυναδελφική, εγωιστική και απρεπής'' δύνανται καλλίτερον από εμέ να διαφωτίσουν την Συνέλευσιν πολλοί εκλεκτοί συνάδελφοι, οι οποίοι, ασφαλώς θα παρίστανται εις αυτήν, αλλά και πολλοί επίσης διακεκριμένοι συνάδελφοι μη προς εμέ φιλικά διακείμενοι, θα ευρεθούν έστω και κατ' ιδίαν σκεπτόμενοι ότι εις πολλάς περιπτώσεις η στάσις μου υπήρξε κάθε άλλο παρά αντισυναδελφική ή εγωιστική...». Η διαγραφή της έκανε τη θέση της πολύ χειρότερη, η ίδια όμως δεν το αντιλαμβανόταν. Όταν λίγες μέρες αργότερα ξέσπασαν τα Δεκεμβριανά, οι φίλοι της τη συμβούλευσαν να φύγει από τα Πατήσια, όπου έμενε με την οικογένειά της, και να καταφύγει στην «ελεύθερη ζώνη» του Κολωνακίου, στο κέντρο της Αθήνας.«Μα γιατί να φύγω; Τι έχω κάμει; Επείραξα ποτέ κανένα; Επειδή έσωσα ανθρώπινες ζωές στην Κατοχή, είναι ποτέ δυνατόν να έχω τον παραμικρότερο φόβο;» τους είπε. «Ας με πιάσουν, και να δούμε τι κακό έκαμα. Εξάλλου όταν περάσουν αυτές οι ταραγμένες μέρες, θα μου δοθεί ασφαλώς η ευκαιρία να βάλω πολλά πράγματα στη θέση τους. Θα μείνω να ξεκαθαρίσω αυτή την κατάσταση, να ιδώ τι έχουν μαζί μου. Γιατί να φύγω λοιπόν;».

 

Η Πολιτοφυλακή τη συνέλαβε στις 21 Δεκεμβρίου του 1944. «Η Ελένη θα μεταφερθεί στον πρώτο όροφο της Πολιτοφυλακής, όπου κρατούνταν γυναίκες αξιωματικών της αστυνομίας ή της χωροφυλακής του 16ου τμήματος της περιοχής» γράφει ο Πολύβιος Μαρσάν «Το ηθικό της ήταν ακμαίο, ήταν περιττή κάθε ενθάρρυνση από τις κυρίες που φιλοξενούσε το κελί. Ετσι, αντί εκείνες να της δίνουν κουράγιο, εμψυχώνονταν οι ίδιες από τα λόγια και τη μαγική ομιλία της Παπαδάκη. Η Ελένη ήταν πεπεισμένη ότι η σύλληψή της ήταν αποτέλεσμα δολοπλοκιών που της είχαν στήσει οι συνάδελφοί της από το Εθνικό Θέατρο και ανυπομονούσε για την ώρα της δίκης, όπου θα ξεκαθάριζε τη θέση της και θα ερχόταν αντιμέτωπη με τους κατήγορούς της πρόσωπο με πρόσωπο. Γέμισε τις ώρες τους μιλώντας για το θέατρο. Τους έλεγε για τις τραγωδίες που είχε παίξει: ''Εκάβη'', ''Αντιγόνη'', ''Ιφιγένεια''... Και για τη ''Μήδεια'', που θα ήταν ο επόμενος μεγάλος ρόλος της. Ωστόσο, κάθε τόσο εξάφραζε την αγωνία της, αδημονούσε να 'ρθει η ώρα της ανάκρισης, αναρωτιόταν γιατί ακόμη δεν την καλούσαν για απολογία». Η Πολιτοφυλακή ψάχνει το σπίτι της αναζητώντας ενοχοποιητικά στοιχεία για να στηρίξει κατηγορίες εναντίον της Παπαδάκη. Ούτε όπλα βρέθηκαν όμως ούτε δώρα αξίας από τον Ράλλη. Τα μόνα τεκμήρια της προδοσίας της Ελένης Παπαδάκη εναντίον της πατρίδας της ήταν κάποιες κίτρινες φυλλάδες του ανεπίσημου Τύπου, που μιλούσαν για τους φανταστικούς γάμους της με τον Ράλλη. Ήταν όμως αρκετά για τον 23χρονο πολιτοφύλακα της ΟΠΛΑ, με το ψευδώνυμο καπετάν Ορέστης, που την καταδίκασε σε θάνατο με τσεκούρι, όπως γινόταν με τα άλλα πολυάριθμα θύματα στις εγκαταστάσεις του εργοστασίου της ΟΥΛΕΝ. «Το τέλος της άτυχης Ελένης ήταν φοβερό» γράφει ο Πολύβιος Μαρσάν. Τη διέταξαν να γδυθεί ενώ εκείνη είχε αντιληφθεί ότι πλησίαζε το τέλος της. Έτρεμε από το κρύο και το φόβο και κλαίγοντας τους παρακαλούσε. Έβγαλε τη γούνα της, την οποία παρέλαβε ο Ορέστης, και όταν τη διέταξε να βγάλει και τα υπόλοιπα ρούχα της αναλύθηκε σε δυνατές κραυγές απελπισίας και γόους. Όρμησαν τότε αφιονισμένοι πάνω της και μέσα σ' ένα κατήφορο από προπηλακισμούς την έσυραν κοντά σε ένα ανοιγμένο λάκκο κι εκεί την έγδυσαν με τη βία». Όπως έδειξε αργότερα η ιατροδικαστική έρευνα, το πτώμα της άτυχης ηθοποιού έφερε μια μαχαιριά στο λαιμό και πλήγματα από τσεκούρι στο σώμα. Τα χέρια της ήταν γαντζωμένα στα μαλλιά της, σε μια προσπάθεια να προφυλάξει ίσως το κεφάλι της από τα χτυπήματα. Τέλος, τα μάτια της -τα πιο όμορφα μάτια του ελληνικού θεάτρου- ήταν ορθάνοιχτα από τρόμο και καθρέφτιζαν όλη τη φρίκη που είχε ζήσει. Για εβδομάδες οι δικοί της άνθρωποι δε γνώριζαν τι της είχε συμβεί.

 


Στις 26 Ιανουαρίου του 1945, κατά την εκταφή των πτωμάτων στον περίβολο των Διυλιστηρίων της ΟΥΛΕΝ, βρέθηκε το πτώμα της σε μια κατηφόρα με πεύκα, σ' ένα λάκκο μαζί με τρεις τέσσερις άλλους. Μόλις διαδόθηκε το νέο, μαθητές και μαθήτριες της δραματικής σχολής του Εθνικού Θεάτρου προσήλθαν και κάλυψαν το σώμα με κλαριά. Κηδεύτηκε στις 28 Ιανουαρίου. Το φέρετρό της σήκωναν η Μελίνα Μερκούρη, η Άννα Καλουτά, ενώ πλήθος συναδέλφων και φίλων την αποχαιρετησε με θλίψη και οργή για το θάνατό της.
Αμέσως μετά, το ΚΚΕ, η παράταξη που έφερε την ευθύνη του θανάτου της, έδειξε έγκαιρα και έμπρακτα μεταμέλεια, αναγνωρίζοντας το λάθος της, όπως το ονόμασε, και τιμωρώντας με θάνατο τους τρεις που έκρινε συνυπεύθυνους του φυσικού εκτελεστού της: ''. Γιατί το Κόμμα μας έχει το θάρρος να διακηρύξει ότι τέτοιες περιπτώσεις, όπως του Κορώνη είτε της ηθοποιού Παπαδάκη, δεν μπορούν να βρουν δικαίωση, και πρέπει να καταδικαστούν ανοικτά..'' έγραψε τότε ο ''Ριζοσπάστης''...

 

«Την έφαγαν οι συναδέλφοί της!» είχαν πει στην οικογένειά της οι άνθρωποι που τη συνέλαβαν και για πολλά χρόνια η φήμη δεν έλεγε να ξεχαστεί. Η ηθοποιός Ασπασία Παπαθανασίου είχε μιλήσει σχετικά σε συνέντευξή της στο ''ΒΗΜΑ'' το 2004: «Ένα βράδυ έρχεται η Ολυμπία Παπαδούκα και μου λέει ''Πιάσαν την Ελένη την Παπαδάκη''. Τρέξαμε να πάμε να βρούμε την καθοδήγηση. Ώσπου να πάμε μάθαμε ότι τη σκότωσαν... Μας κόλλησαν ότι η Παΐζη κι εγώ ήμαστε υπεύθυνες για το θάνατο της Παπαδάκη. Μετά τη Βάρκιζα έγινε μια δίκη. Διαβάζαμε τα πρακτικά της στο ''Έθνος''. Είχαν αποφασίσει να εκτελέσουν τον εκτελεστή της Παπαδάκη. Τον είχαν πάει φυλακή. Στο δικαστήριο βγήκε όλη η αλήθεια, ότι την Παπαδάκη τη σκότωσε ένας πράκτορας των Εγγλέζων που είχε κάνει κι άλλα πράγματα...». «Χρειάζεται να φανούμε μεγάλοι, να φανούμε τέλειοι (...) για να μπορέσουμε να ονομαστούμε χωρίς τύψεις συνάδελφοι της Ελένης Παπαδάκη» έγραψε ο Αλέξης Σολωμός. «Χάσαμε ένα απ' το πιο τρανά κι απ' τα πιο σπάνια καυχήματα της ελληνικής σκηνής, χάσαμε έναν καλό φίλο κι έναν ωραίο άνθρωπο (...). Κοιμήσου ειρηνικά, αγαπημένη φίλη... Ίσαμε επάνω δεν φτάνουν μήτε η αρρώστια μιας εποχής, μήτε μιας φυλής η παραφροσύνη. Μια λέξη ακόμα: συγχώρεσέ μας...».

 

 

0 σχόλια

Τα στοιχεία σας είναι ασφαλή! Το email σας δεν δημοσιεύεται...
Όλα τα πεδία είναι υποχρεωτικά.

"Άνδρας και πατριώτης"

Ήταν έντιμος και πέθανε δίχως να κληροδοτήσει χρήματα στους απογόνους του, ενώ ο αδελφός του απασχολούνταν ως εργάτης, χωρίς να επικαλείται το όνομα του αδελφού του. Προς το τέλος της ζωής του, καταβεβλημένος από αλλεπάλληλα καρδιακά και εγκεφαλικά επεισόδια, ενώ έπασχε από φυματίωση, κατοικούσε στο Μετς, ...

Διαβάστε περισσότερα

«Φέρμελη», μια νέα ματιά στην ιστορία των Ευζώνων

Εύζωνες (από ευ + ζώννυμι, καλά ζωσμένος). Ισχυρός ο συμβολισμός, αλλά περιορισμένη η γνώση του κοινού. Η εικαστικός Λίζα Πενθερουδάκη παρουσίασε πρόσφατα σε δημόσια εκδήλωση μια νέα πρωτοβουλία με αντικείμενο, έμπνευση και αφετηρία τους Εύζωνες. Η «Φέρμελη», το όνομα της μη κερδοσκοπικής εταιρείας, φιλοδοξεί να ...

Διαβάστε περισσότερα

Τριάντα χρόνια από την δολοφονία του Παύλου Μπακογιάννη

Τριάντα χρόνια από την άνανδρη δολοφονία του από τις σφαίρες των δολοφόνων της 17Ν. Η οικογένειά του- με συγκινητικά μηνύματα- τίμησε την μνήμη του, ενώ ανακοίνωση εξέδωσε και ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης και η Νέα Δημοκρατία. Η ανάρτηση του Κυριάκου Μητσοτάκη30 χρόνια χωρίς τον Παύλο Μπακογιάννη, ...

Διαβάστε περισσότερα

Η 11η Σεπτεμβρίου στην ιστορία σε αριθμούς

Δεκαεννέα άντρες καταλαμβάνουν τέσσερα αμερικανικά αεροπλάνα τα οποία κατευθύνονται σε προορισμούς στη δυτική ακτή των ΗΠΑ. Ρίχνουν δύο στους δίδυμους πύργους του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου στη Νέα Υόρκη, ένα στην Ουάσινγκτον και ένα πέφτει στην Πενσιλβάνια, όταν οι επιβάτες επιτίθενται στους αεροπειρατές. Συνολικά 2.977 άνθρωποι πεθαίνουν ...

Διαβάστε περισσότερα

Το Γενέθλιον της Παναγίας και η “σιγή” των Ευαγγελίων

Λίγες ημέρες μετά την έναρξη του εκκλησιαστικού έτους, στις 08 Σεπτεμβρίου, η Εκκλησία πανηγυρίζει «το Γενέθλιον της Υπεραγίας Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και αειπαρθένου Μαρίας». Για το γεγονός αυτό τα ιερά Ευαγγέλια σιγούν. Η ίδια σιγή, άλλωστε, απλώνεται γύρω από το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της ...

Διαβάστε περισσότερα

Άγιος Φανούριος: Η ιστορία, οι θρύλοι, τα θαύματα και η φανουρόπιτα

  Άγιος Φανούριος: Στις 27 Αυγούστου η εκκλησία τιμά τη μνήμη του Αγίου Φανουρίου του Μεγαλομάρτυρα. Κατά το έθιμο σε πολλά σπίτια οι νοικοκυρές φτιάχνουν φανουρόπιτες. Ποιος ήταν όμως ο Αγιος Φανούριος και τι συμβολίζει η παραδοσιακή φανουρόπιτα; Ο Αγιος Φανούριος, έζησε στα Ρωμαϊκά χρόνια και συγκρούστηκε ...

Διαβάστε περισσότερα

Ιστορίες για γέλια και για κλάματα

Αφηγείται ο Παναγιώτης Νικολόπουλος , προπονητής επί 25 χρόνια αφιλοκερδώς στα παιδικά τμήματα ποδοσφαίρου του Γυμναστικού Συλλόγου Καισαριανής ( πρώην Αετός ). Σάββατο πρωί και εμείς στο παιχνίδι του Γ.Σ.Καισαριανής με το Παγκράτι.Έρχεται ο πρόεδρος της ομάδας Ιωάννης Παναγιωταράς και μου λέει:"Ο διαιτητής είναι από τον ...

Διαβάστε περισσότερα

29 ΜΑΙΟΥ. Αγία Υπομονή, η αυτοκράτειρα που έγινε μοναχή και προστάτιδα των φτωχών

Η Αγία Υπομονή, κατά κόσμον Ελένη Δραγάση – Παλαιολόγου, ήταν κόρη του Σέρβου δεσπότη Κωνσταντίνου Δραγάση και σύζυγος του βυζαντινού αυτοκράτορα Μανουήλ Β’ Παλαιολόγου.Ως αυτοκράτειρα, επέδειξε συνέπεια, δικαιοσύνη και μεγάλη υπομονή. Με τον σύζυγο της προσπάθησαν να βρουν τρόπους σωτηρίας του Βυζαντίου καθώς και συμμάχους για ...

Διαβάστε περισσότερα

Λέσβος: Αρχαιολογική ανακάλυψη μίας ανθρώπινης τραγωδίας 28 αιώνων

Μία τραγωδία που συνέβη την εποχή του Ομήρου (750-700 π.Χ.) ήρθε στο φως σε σωστική ανασκαφή στο Ιππείο της Λέσβου. Το πτώμα μίας νεκρής γυναίκας (πιθανώς της αρχόντισσας του Ιππείου), η οποία πέθανε με βίαιο τρόπο, ανακαλύφθηκε σε τάφο εντός φρεατίου. Οι εργασίες, σύμφωνα με τον ...

Διαβάστε περισσότερα

Η αφρικανική σκόνη δεν είναι «αθώα»: Ποιες είναι οι επιπτώσεις στην υγεία

Το φαινόμενο μεταφοράς αφρικανικής σκόνης είναι γνωστό για την «εξωτική», συχνά κιτρινωπή, θολούρα που δημιουργεί στο περιβάλλον. Παρά ταύτα, έχει πολλές, αρκετά σοβαρές, επιπτώσεις που μεγάλο τμήμα του πληθυσμού αγνοεί. Σύμφωνα με το Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών, το φαινόμενο της ερημικής – αφρικανικής σκόνης, που αναμένεται να ...

Διαβάστε περισσότερα

Τα αρώματα των αρχαίων Ελλήνων

Το πρώτο άρωμα, το «Ρόδο της Αφροδίτης», εμπνευσμένο από την επιβλητική μορφή και ανυπέρβλητη γοητεία της Θεάς που έγινε συνώνυμο της αιώνιας ομορφιάς, χάρισε μία μοναδική αισθητηριακή αναβίωση του αρχαίου κόσμου στο πλαίσιο της περιοδικής έκθεσης «Οι αμέτρητες όψεις του Ωραίου» του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου ...

Διαβάστε περισσότερα

Φασισμός και Εξωτερική Πολιτική-Του Γιάννη Χουλιάρα

Η παρούσα εργασία εστιάζει στο ζήτημα της σχέσης ανάμεσα στον φασισμό και την κρατική εξωτερική πολιτική, με σκοπό να συμπεραθεί το αν υπάρχει ή όχι κάποια γενική αρχή της εξωτερικής πολιτικής των φασιστικών καθεστώτων. Εξετάζονται συγκριτικά οι περιπτώσεις δύο κρατών της περιόδου του Μεσοπολέμου, του ...

Διαβάστε περισσότερα

Χώροι λατρείας των Ελληνορθόδοξων της Ανατολ. Θράκης,πριν την μεγάλη Έξοδο

Ο Μιχάλης Ε. Πατέλης, είναι ένας σημαντικός συλλέκτης, που στα συρτάρια του συνωστίζονται, έγγραφα, φωτογραφίες, αντικείμενα και κάθε είδους πολύτιμο συλλεκτικό πετράδι της ιστορίας της Θράκης. Ο Πατέλης, άνθρωπος φιλότιμος, συνεισφέρει σε όσους πραγματοποιούν εκθέσεις για τη Θράκη ό,τι του ζητηθεί, ώστε να εκτίθενται κομμάτια ...

Διαβάστε περισσότερα

Η "ωραία Ελένη" της Επανάστασης του 21-Του Παντελή Στεφ.Αθανασιάδη

Στην Επανάσταση του 1821, υπήρξαν σημαντικές γυναίκες σύζυγοι, μάνες ή ερωμένες, που στήριζαν με τον τρόπο τους, ποικιλότροπα τους αγωνιστές. Συνηθίζουμε να λέμε, πως πίσω από κάθε σπουδαίο άνδρα, κρύβεται μια εξίσου σπουδαία γυναίκα. Και αυτό επαληθεύθηκε, κατά τη διάρκεια της Εθνεγερσίας. Μια τέτοια γυναίκα, ...

Διαβάστε περισσότερα

Ο Φιλικός Αθανάσιος Ζαρείφης, που τον κήδεψαν με ελεημοσύνη-Του Παντελή Στεφ. Αθανασιάδη

Στη χώρα μας, συχνά απαντάται το φαινόμενο, άνθρωποι που πρόσφεραν τα πάντα για την πατρίδα, περιουσία και σωματική ακεραιότητα, να πεθαίνουν στη ψάθα πάμπτωχοι και αγνοημένοι, χωρίς καν η οικογένειά τους να έχει ακόμα και τα έξοδα κηδείας. Αυτό το φαινόμενο, ήταν έντονο μετά την ...

Διαβάστε περισσότερα

Ντοκουμέντο: Οι απώλειες Ελλήνων και Τούρκων στην Επανάσταση του 1821

Εν έτει 1973 ένας συνταξιούχος ρώτησε τους υπευθύνους του περιοδικού «Ιστορία» τα εξής: « Πόσοι αγωνισταί , κατά κατηγορίας ( αρχηγοί, οπλαρχηγοί, καπεταναίοι, απλοί στρατιώτες ) και πόσοι από τον άμαχο πληθυσμό σκοτώθηκαν, εξαφανίστηκαν αιχμαλωτίστηκαν πουλήθηκαν στα σκλαβοπάζαρα κλπ σε όλη τη διάρκεια του αγώνος ...

Διαβάστε περισσότερα

Οι τελευταίες ώρες του Γέρου του Μοριά

Στις 13 Νοεμβρίου 1838 ο σχεδόν 70χρονος Κολοκοτρώνης μίλησε στην Πνύκα προς τους μαθητές του Γυμνασίου της πρωτεύουσας. Η κυβέρνηση, όταν έμαθε για τις προθέσεις του Γέρου, φοβήθηκε μήπως από τα λεγόμενά του ξεσηκωθεί ο κόσμος. Έστειλε λοιπόν ένα απόσπασμα χωροφυλακής για να τον εμποδίσει. ...

Διαβάστε περισσότερα

Η τραγική μοίρα των παιδιών του Αϊνστάιν

Όσο ριζοσπαστικές και καινοτόμες ήταν οι ιδέες και οι ανακαλύψεις του Άλμπερτ Αϊνστάιν τόσο επεισοδιακή και ασταθής ήταν η προσωπική του ζωή. Κατά γενική ομολογία, ήταν ένας άνθρωπος με ιδιοτροπίες και παραξενιές. Δυστυχώς, οι μεγαλύτεροι αποδέκτες της ιδιορρυθμίας του ήταν τα ίδια του τα ...

Διαβάστε περισσότερα

Η ωραία κοιμωμένη της Σικελίας. Μούμια δίχρονου κοριτσιού από το 1920, ανοιγοκλείνει τα μάτια της!

Στις κατακόμβες της Σικελίας υπάρχει ένα γυάλινο φέρετρο. Μέσα κείτεται το άψυχο σώμα ενός 2χρονου κοριτσιού, ονόματι Ροζαλία Λομπάρντο. Πέθανε σχεδόν έναν αιώνα πριν, το 1920, αλλά η αγγελική ομορφιά της δεν έχει αλλοιωθεί απ’ το χρόνο. Η ιστορία της είναι πολύ απλή. Το κοριτσάκι ...

Διαβάστε περισσότερα

Αμέλια Ερχαρτ: Βρέθηκε φιλμ που μπορεί να λύσει το μυστήριο της εξαφάνισης, 80 χρόνια μετά

Το κλειδί του μυστηρίου της εξαφάνισης της θρυλικής Αμερικανίδας αεροπόρου, Αμέλια Έρχαρτ, ίσως κρατά ένα φιλμ 16mm που εντοπίστηκε πρόσφατα. Η Έρχαρτ είχε ήδη γράψει ιστορία το 1932 όταν έγινε η πρώτη γυναίκα που διέσχισε μόνη της τον Ατλαντικό ωκεανό, αλλά πέντε χρόνια αργότερα, στις 2 ...

Διαβάστε περισσότερα

Βασίλισσα Άννα: H αληθινή ιστορία της εκκεντρικής βασίλισσας που ενέπνευσε τον Γιώργο Λάνθιμo

H τελευταία της Δυναστείας των Στιούαρτ, η Άννα Στιούαρτ, γεννήθηκε στις 6 Φεβρουαρίου του 1665. Ήταν η μικρότερη κόρη της Άννας Χάιντ και του Ιακώβου Δούκα του Γιορκ, (του δεύτερου γιου, ενός αμφιλεγόμενου βασιλιά), και, υπό κανονικές συνθήκες, δεν θα γινόταν ποτέ βασίλισσα. Από ένα παράδοξο ...

Διαβάστε περισσότερα

Μάικλ Ροκφέλερ. Ο γόνος της ζάπλουτης οικογένειας που τον έφαγαν ιθαγενείς κανίβαλοι για εκδίκηση

Στις 19 Νοεμβρίου του 1961, ο γιος και κληρονόμος της τεράστιας περιουσίας των Νεοϋορκέζων Ροκφέλερ, Μάικλ, κρεμόταν από ένα αναποδογυρισμένο καταμαράν στα ανοιχτά της Νέας Γουινέας. Μαζί του ήταν ο Ολλανδός ανθρωπολόγος, Ρενέ Γουάσνικ. Οι δύο άντρες είχαν περάσει τη νύχτα μεσοπέλαγα, περιμένοντας βοήθεια.Η εξαφάνιση ...

Διαβάστε περισσότερα

Μάργκαρετ Κάμπελ –H «βρώμικη δούκισσα» με τους 88 εραστές

Έγινε γνωστή ως η «βρώμικη δούκισσα» με τον σύζυγό της να την κατηγορεί πως είχε κοιμηθεί με 88 άνδρες, συμπεριλαμβανομένων πολιτικών και μελών της βασιλικής οικογένειας. Ο λόγος για την Μάργκαρετ Κάμπελ, δούκισσα του Αργκίλ. Φορώντας τίποτε άλλο παρά μόνο ένα μαργαριταρένιο κολιέ, η δούκισσα πόζαρε ...

Διαβάστε περισσότερα